Κεντρική Ασίστ Περαστικός Το πρόβλημα του “Πρι”

Το πρόβλημα του “Πρι”

printezis-post-telikoi

Καλημέρα φιλαράκια. Απεργία σήμερα κι επειδή δεν θα έχετε πολλά να διαβάσετε, αποφάσισα να ρίξω τα… βαριά χαρτιά, για να έχετε κάτι να συζητάτε, να το διαβάζετε ξανά και ξανά. Να μην τα ξαναλέμε, ως “Περαστικός” πάω παντού. Ενίοτε και σε χώρους όπου συζητούν επιστήμονες. Σοβαροί επιστήμονες, όχι πλάκα.

Τις προάλλες έπινα το καφεδάκι μου και στο απέναντι τραπέζι ήταν δύο καλοντυμένοι τύποι. Με κουστούμι και γραβάτα, μην νομίζετε ότι οι γιατροί κυκλοφορούν στον δρόμο με άσπρες ποδιές. Αυτά μόνο στα σίριαλ στην τηλεόραση. Συζητούσαν, λοιπόν, περί του οστικού οιδήματος. Αμέσως… έστησα αυτί.

Έλεγε ο ένας στον άλλον ότι για να προκληθεί οστικό οίδημα πρέπει να έχει προηγηθεί τραυματισμός. Οστικό οίδημα, διάβασα να γράφουν οι δημοσιογράφοι (και για να το γράφουν κάτι ξέρουν), έχει υποστεί ο Γιώργος Πρίντεζης, αλλά τραυματισμό δεν μπορεί να είχε, αφού προήρθε από χειρουργείο και δεν έχει αγωνιστεί, άρα πώς να τραυματιστεί;

Αν δεν έχει προηγηθεί τραυματισμός, έλεγαν οι γιατροί, είτε υπάρχει βλάβη στον χόνδρο που δεν αποκαταστάθηκε κατά την επέμβαση, ή έχει γίνει επιπλοκή, που ονομάζεται “αρχόμενη οστεονέκρωση“. Το τελευταίο μου ακούγεται βαρύ, αλλά εγώ γιατρός δεν είμαι, “Περαστικός” είμαι.

Οι άνθρωποι που μιλούσαν στο απέναντι τραπέζι δεν αναφέρονταν στον Πρίντεζη. Τα δικά τους, τα επιστημονικά, έλεγαν, αλλά αφού ο Πρίντεζης υποφέρει από το ίδιο πρόβλημα, αυτά που έλεγαν αφορούσαν κι αυτόν. Αν κατάλαβα καλά, όμως, η ιστορία έχει συνέχεια, καθώς θα καθυστερήσει η επάνοδος του “Πρι“. Τί τρέχει, μόνο στον Ολυμπιακό γνωρίζουν κι αν θέλουν θα πουν.

Αυτό που εγώ ξέρω είναι πως δεν φτάνει μόνο να παίρνεις καλούς παίκτες, χρειάζεσαι και τύχη, και σωστή φροντίδα. Ίσως ο Γιώργος να είναι άτυχος, όμως -όπως και να ‘χει το ζήτημα- ο Ολυμπιακός θα παίξει κι άλλο χωρίς έναν από τους δημιουργούς του… Πόσο; Θα δείξει. Λίγο δεν θα ‘ναι.

Περισσότερα σχετικά άρθρα
Περισσότερα από Περαστικός
Περισσότερα σε Περαστικός

Δειτε επισης

Η μαύρη πέτρα και το… κανόνι

Πού είσαστε ωρέ λεβέντες; Χαθήκαμε βρε… Τι να κάνω, που έπρεπε να υπηρετήσω και τη μαμά πα…