Αυτό που αγαπάμε

basketa-filipines

kogas Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έβγαζαν τα φρύδια τους για να τιμήσουν τη μνήμη της νεκρής τους γάτας. Οι σύγχρονοι Έλληνες που ασχολούνται με το μπάσκετ δεν βγάζουν τα φρύδια τους, αλλά τα μάτια τους. Πρόδηλα όχι για να τιμήσουν το αγαπημένο τους κατοικίδιο, αλλά για να μας πείσουν ότι μπορούν να γίνουν χειρότεροι απ’ όσο φανταζόμαστε.

Οι Ροδίτες έδιωξαν χωρίς προφανή λόγο τον προπονητή τους, Βασίλη Φραγκιά. Τον έδιωξαν μετά από νίκη σε έναν από τους “τελικούς“, που θα δώσει η ομάδα ως το τέλος του πρωταθλήματος. Τον έδιωξαν χωρίς να μετρήσουν ούτε όσα είπαν κατά τη συμφωνία τους το καλοκαίρι, ούτε ότι του έδωσαν να διαχειριστεί μια “καυτή πατάτα“, μια ομάδα που μπαινοβγαίνει στον μαυροπίνακα της FIBA.

Το χειρότερο είναι πως τον έδιωξαν χωρίς καν να του μιλήσουν, βάζοντας τον πρόεδρο της ομάδας να του ανακοινώσει αυτό που όφειλαν οι ίδιοι να του πουν. Και για ανθρώπους με τις μπασκετικές εικόνες, το ήθος και το ύφος των Παντελή Κουγιού και Μιχάλη Μελλή, ήταν διπλό το λάθος. Και της απομάκρυνσης, αλλά κυρίως του τρόπου που έγινε αυτή.

Στην Κηφισιά κάνουν σαν νεόπλουτοι. Μακροσκελέστατη ανακοίνωση, με άκρατο βερμπαλισμό, μετατόπιση των ευθυνών και μια αραχνιασμένη πρακτική να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε την εύνοια στο επόμενο παιχνίδι. Αν αυτό ήρθαν να προσφέρουν στην Α1, τότε μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πόσο σημαντικό είναι το επίτευγμα της ανόδου τους και κάποια στιγμή πρέπει να ανεβούν κι αυτοί επίπεδο.

Στον Ίκαρο ο έμπειρος Σταύρος Ελληνιάδης υπέγραψε άλλο ένα κείμενο που δεν θα το βάλει στο κουτί με τα… παράσημα. Σε άλλο κουτί θα το βάλει. Σε αυτό που θα θέλει να θάψει βαθιά. Αν η πρακτική της Κηφισιάς είναι παλιά και αναχρονιστική, του Ικάρου θα πρέπει να αναζητηθεί από παλαιοντολόγους.

Όχι πως όλα αυτά εξωραΐζουν όσα έκαναν την προηγούμενη εβδομάδα οι παράγοντες του Ηλυσιακού. Γιατί όλα αυτά που αναφέραμε πιο πάνω, μας κάνουν… ολίγη από Μπέλλο. Αλλά το θέμα θαρρώ ότι το εξαντλήσαμε (αν και ψάχνουμε ακόμα κάτι), οπότε ας μην ξαναγυρίσουμε.

Σε όλους αυτούς και στον καθένα από εμάς ξεχωριστά, απάντηση είναι αυτή η φωτογραφία, που επιλέξαμε για να διανθίσει τις απόψεις μας. Το μπάσκετ είναι κομμάτι από τη ζωή μας, είναι το καλύτερο από τα περιττά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. Κι η φωτογραφία είναι πολύ δυνατή από μόνη της, στέλνει το μήνυμα της ζωής, της νίκης της ζωής απέναντι στις μεγαλύτερες των δυσκολιών.

Ας δουν οι έχοντες την ευθύνη των πράξεων και των αποφάσεων αυτή τη φωτογραφία, ας αναλογιστούν αν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο (προφανώς και ανήκουν, αλλά το ζήτημα είναι κάθε πότε το θυμούνται), ας σεβαστούν και τις ομάδες που υπηρετούν, και την (προσωπική) ιστορία τους κι ας μας απαλλάξουν από το βάρος του “κραξίματος“.

Γιατί, είναι αλήθεια, πως το τελευταίο που θέλουμε είναι να στηλιτεύουμε καταστάσεις. Ο μέσος Έλληνας κουβαλά -πλέον- τόσα προβλήματα στην καθημερινότητά του, που το τελευταίο το οποίο τον απασχολεί είναι η άποψη του Κογκαλίδη για τον Ελληνιάδη (φίλος, από τους καλούς). Κι εμείς το τελευταίο που θέλουμε είναι να φωτίζουμε τα αρνητικά.

Αντί επιλόγου: Πάψτε να είσαστε μέρος του προβλήματος και γίνετε μέρος της λύσης.

kogas@on.gr

Load More Related Articles
Περισσότερα από Γιώργος Κογκαλίδης
Περισσότερα σε Κογκαλίδης

Δειτε επισης

Η ραψωδία της απαξίωσης (part IΙ)

Το ότι κάποιοι έσπευσαν να καταστρέψουν το γκράφιτι με τη μορφή του Νίκου Γκάλη, βάζοντας …