Κεντρική Αρθρογράφοι Νικολάου Μείνε στις γραμμές μας…

Μείνε στις γραμμές μας…

karavi-okeanos

nikolaouΤο προηγούμενο “ταξίδι” είχε αφετηρία τις Θερμοπύλες, το 2007, και το έχουμε γράψει πολλάκις. Εκεί (στην περιοχή με τις θρυλικές αναφορές) έκλεισε το “ραντεβού” με το basketblog.gr και τον Γιώργο Κογκαλίδη, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε αδυναμία της στιγμής, ήτοι εν ώρα “οινοποσίας” και αποδεχτήκαμε το πρωτοφανές για τα κυβικά μας διαδικτυακό κάλεσμα.

Το “ταξίδι” εκείνο τελείωσε πριν από περίπου ένα μήνα. Τυπικά. Διότι ουσιαστικά είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα. Πάρτι για σπασμένες καρδιές

Λίγες ημέρες αργότερα, ο “καπετάνιος” της πρώτης διαδικτυακής μας “νιότης“, ο Γιώργος Κογκαλίδης, που κατέβηκε από το δικό του “καράβι” για να αναζητήσει απάνεμο λιμάνι και “στοιχειώσει” στη στεριά, μας κάλεσε ξανά. Αμετανόητος.

Η “στεριά” δεν του ταιριάζει. Έμαθε “καπετάνιος” στις… θάλασσες. Θέλει φουρτούνες για να δαμάζει τα κύματα και να δοκιμάζει τις αντοχές του. Και προφανώς, αναζητούσε (εκ του ασφαλούς;) νεαρότερο έπαρχο για να συνταξιδέψει. Διότι μεγαλώνει.

Έχοντας τις δικές μας φορτωμένες επαγγελματικές ευθύνες, είπαμε αρχικά να… αράξουμε. Και αρνηθήκαμε αντίστοιχες προτάσεις καλών φίλων συναδέλφων, που τους τιμούμε. Μοιάζει να τους ξεγελάσαμε. Μα, δεν το κάναμε επίτηδες.

Το “κάλεσμα” του Γιώργου εμπεριείχε αυτή τη φορά μια προσωπική αναγνώριση, παρά τα επταετή τεχνολογικά φάλτσα, που ταλαιπώρησαν και τον ίδιο, και τον Αλέξανδρο, και τη Λένα, και κυρίως τη Σοφία!

Σε ρόλο… Κίρκης ο Γιώργος πέτυχε να μας πείσει, να δώσουμε το “παρών” στο νέο ταξίδι. Με το ebasket.gr. Και είπαμε το “ναι“. Όχι επειδή φοβηθήκαμε μην μας μεταμορφώσει ο Γιώργος σε… γουρούνια, με το μαγικό ραβδί, που μάλλον δεν έχει, αλλά επειδή γονίδιο είναι, μέσα στο DNA μας, και δεν αλλάζει. Μας εξιτάρει η περιπέτεια. Και δεν μας τρομάζουν τα άγρια θηρία. Ούτε της στεριάς, ούτε της θάλασσας.

Χρώματα άλλαζε η ζωή και εγώ περίμενα να έρθει
μια ευκαιρία
Μα οι πόρτες ήτανε κλειστές και όλοι τριγύρω δικαστές
και άγρια θηρία

Θα μεγαλώσει και θα στρώσει λέγανε όλοι…

Περιστέρι. Κοντά στα χωρικά μας ύδατα δηλαδή. Μόλις την περασμένη Παρασκευή. Εκεί ουσιαστικά ελήφθη η απόφαση για το νέο ξεκίνημα. Εκεί δόθηκαν οι “όρκοι πίστης“. Αποφασισμένοι να μεγαλώσουμε, λοιπόν, ακόμη περισσότερο, βαλθήκαμε να φτιάξουμε κάτι καινούριο. Και να το κάνουμε ξανά πρώτο. Στη συνείδηση των φίλων του μπάσκετ και όχι μόνο. Όπως συνέβη και με το basketblog, που θα παραμείνει μια γλυκιά ανάμνηση.

Γυρίζουμε σελίδα. Μαζί με τον Γιώργο. Και πολλούς νέους και παλαιούς φίλους και συνεργάτες. Με στόχευση τη στόχευση των… Θερμοπυλών του 2007. Αλλάξαμε Μέσον, δεν αλλάξαμε την καρδιά μας.

Αρέσουμε ή όχι, θα επιδιώξουμε ξανά σε ό,τι μας αφορά τουλάχιστον, να διεισδύσουμε εκεί όπου οι άλλοι είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν. Θα επιδιώξουμε και να χαλάσουμε τον ύπνο ορισμένων, όχι από βίτσιο, αλλά από δημοσιογραφική ανάγκη. Αδέσμευτοι. Ανένταχτοι. Ανεξάρτητοι.

Και για να μην μοιάζει ο επίλογος με κλισέ πολιτικό μανιφέστο, σας αφιερώνουμε ως κατακλείδα το παρακάτω στίχο του Ρίτσου: “Αν νιώθεις τα κότσια σου μείνε στις γραμμές μας, αν νιώθεις το καθήκον σου πράξε το μαζί μας, είναι χιλιάδες τα άστρα μέσα μας, πρέπει να γίνουν δικά μας“…

geonikol@hotmail.com

Περισσότερα σχετικά άρθρα
Περισσότερα από Γιώργος Νικολάου
Περισσότερα σε Νικολάου

Δειτε επισης

Το σοκ στη χώρα του Οξύλου

“Αν η οικογένεια δεν έχει οικονομικές δυνατότητες, να σκεφτούν ώριμα και σοβαρά τι ά…